En voor je het weet, is de laatste dag ook alweer aangebroken!
We hebben zelfs een wekker gezet om op tijd op te staan en de laatste spullen in te pakken. Gelukkig hebben we de avond ervoor ook al heel wat ingepakt. Maar die laatste dingen, die kostten nogal wat moeite! Ries had zoveel spullen in zijn koffer, dat deze met moeite dicht ging! Maar met wat over en weer switchen tussen koffers ging deze uiteindelijk toch dicht.
We lopen alles nog eens na: kastjes, laadjes, etc. En laten nog wat dollars achter voor de Mousekeeping.

Uiteindelijk stond er om 11 uur een bellboy op de stoep die onze koffers vast kwam ophalen. Deze werden in een depot bij het hoofdgebouw neergezet waar we ze later op konden pikken. Onze vlucht ging pas 's avonds dus we hadden nog een paar uurtjes te vullen.
We werpen nog een blik in ons appartement die ons 2-weekse verblijf in het Old Key West Resort zo aangenaam maakte en trekken dan de deur achter ons dicht...

Onze eerste stop werd Olivia's Café, waar we onze laatste reservering van deze vakantie hebben staan. We moesten wel even wachten, want het café ging pas rond half 12 open. Dus vulden we de tijd met het kijken naar de véle foto's in het halletje, van Disney Vacation Club Members. Wel grappig om te zien. De ene foto was nog ouder en vergeelder dan de ander.

Na 20 minuten werden we naar ons plekje gebracht en konden we bestellen: voor mij (Fioon) en oma een Southernmost Buttermilk Chicken, voor Ries een Steak en voor Mila Cheeseburger. Tis wat, zo vroeg. Maar ontbijt werd niet meer geserveerd, dus we doen het er maar mee... Oma moest nog wel op haar bordje wachten. In eerste instantie werd het verkeerde voor haar neus neergezet. Die ging terug naar de keuken en er werd een vers bordje voor haar klaargemaakt. Dat duurde even, dus tegen de tijd dat wij bijna klaar waren, kreeg oma haar eten pas. Maar lekker was het wel, dus dat scheelde!

Na het eten gingen we richting zwembad. We hadden nog een paar uurtjes en er was geen betere manier dan een actieve vakantie met ruim 30 graden op je pan af te sluiten in een zwembad. Voor Mila helemaal leuk! Er was een glijbaan die flink hard ging en daar wilde ze voortdurend vanaf. Dus omstebeurt gingen we allemaal met haar naar boven, zodat mevrouw een keer of tig van de glijbaan af kon. Zelfs de badmeester bovenaan de glijbaan wist haar naam na verloop van tijd!
Mila deed zelfs nog even mee aan spelletjes die door het personeel werden georganiseerd, maar de taalbarrière werd een dingetje wanneer ze moest samenwerken met andere Engelssprekende kinderen. Ze deed een paar keer mee en gooide toen het bijltje erbij neer. Liever die glijbaan...

Maar ook aan deze leuke uren kwam een einde. Het werd tijd om ons om te kleden en onze koffers te gaan pakken. Om 3 uur werden we bij de bus verwacht.
Gelukkig hebben ze ook bij het zwembad douches en omkleedruimtes. We nemen nog even een douche, trekken onze makkelijke kleding aan, richten onze koffers nog even opnieuw in en wachten daarna op de bus. En als we eenmaal in Disney's Magical Express zitten, is de reis echt begonnen!

We rijden eerst langs een paar andere resorts (o.a. Port Orleans - French Quarter, waar we in eerste instantie geboekt hadden) en gaan daarna richting de luchthaven. En daar zaten we ook al vrij vlug gelukkig. Onze koffers op een karretje geladen en op naar de bagage dropoff en check in.

Bij een computer kon je zelf je boarding passes laten afdrukken. Dat ging niet helemaal goed, want Mila haar boarding passes kwamen niet tevoorschijn. Dat was gelukkig geen ramp, ze konden aan de balie van de bagage dropoff ook nog worden afgedrukt.
Daar kwam het volgende euvel: bij het afgeven van de koffers bleek mijn koffer te zwaar te zijn. De rest was allemaal goed (hoewel die van Ries kantjeboord was). Vanwege die extra ponden zouden we 100 dollar extra moeten betalen!
Ries heeft eerder gevlogen met United Airlines en mocht toen overgewicht (of een extra koffer) gratis meenemen omdat hij voor defensie werkt. Bij Delta dachten ze daar anders over. De medewerker ging het zelfs nog navragen, maar het bleef erbij. Bijbetalen of wat eruit.
Dus alle koffers werden weer meegenomen en we gingen net zo lang overpakken tot het gewicht goed was. Het scheelde dat mijn moeder nog lang niet zo'n volle koffer had. En uiteindelijk waren alle koffers goed op gewicht.
Daarna was het langs de security en op naar de gate. Dat ging gelukkig wel rap.
We moesten nog even wachten daar, dus we vermaakten ons via de Wi-Fi en Mila keek graag naar de vliegtuigen.

Uiteindelijk mochten we ook boarden (als eerste, het voordeel van het reizen met kleine kinderen en een buggy). Tijd voor de eerste vlucht. Orlando - Atlanta was ook weer een uurtje. Ondertussen ging de zon onder en tijdens het opstijgen en het vliegen gaf dat een supermooi uitzicht! In de verte was de lucht geel en oranje en onder ons begon alles op te lichten. Ik bleef foto's maken!

Na een korte vlucht landden we in Atlanta en gingen we duimen dat de overstap dit keer en stuk vlotter zou gaan. En dat was ook zo! Binnen 15 minuten stonden we alweer bij de gate voor de volgende vlucht! De Blauwe Vogel van KLM stond ons al op te wachten.
We duiken nog even gauw de toiletten in. Ik trek Mila een pyjama aan, doe haar haren en poets haar tanden. Dan is ze zo klaar om te gaan slapen zodra we de lucht in gaan.
Wederom waren we een van de eersten die het vliegtuig in mochten. Ries, Mila en ik op een rij en oma op de middelste rij naast ons.

Eenmaal in de lucht lag Mila al aardig te pitten. Die had er al een lange actieve dag op zitten. Wij krijgen nog een avondmaaltijd voorgeschoteld en proberen dan nog wat te slapen. Maar goed, slapen in een vliegtuig met een draaiend kind naast je is niet echt een succes. Dus hebben we maar wat films zitten kijken (Bij mij kwamen Pirates Of The Caribbean - Dead Men Tell No Tales en Beauty And The Beast langs). Ook de Flight tracker werd gevolgd. Je kon zo zien waar je zat en zelfs waar het donker en licht was. Je zag het dan ook weer langzaam licht worden buiten, wat ook een mooi uitzicht opleverde.

Met nog een paar uur vliegen op de teller kregen we nog een ontbijtje voorgeschoteld. Mila werd ook langzaam wakker. Zij heeft nog het meeste slaap van iedereen gehad.

Rond half 1 was dan eindelijk Nederlandse bodem zichtbaar en landden we op Schiphol. Gelukkig hebben we een voorspoedige terugreis gehad!
Op Schiphol stonden opa en oma de Klerk met Chantal al te wachten om ons welkom te heten. En André zagen we buiten al aan komen rijden om ons op te halen.
Eenmaal thuis waren zelfs Cindy en Sven naar ons gekomen om onze verhalen te horen. Van Storm kreeg ik zelfs kusjes!

Maar nu we thuis zijn, begon ook het dagelijks leven weer meteen. Boodschappen halen (want er was niks in huis) de koffers uitpakken, wassen...

We hebben een geweldige vakantie gehad! We hebben ruim 8000 foto's gemaakt en uren film opgenomen. Rond de 160 kilometer in onze schoenen zitten. Mila heeft genoten voor 1000, want ze wilde meteen weer terug naar het 'Mickey Huis' zoals ze dat noemt.
Maar ook oma heeft enorm genoten en zegt nog steeds dat het een fantastische vakantie was. Als ze de kans kreeg, zou ze meteen mee terug gaan om het over te doen.
Hopelijk krijgen we die kans over een aantal jaren nog eens. Maar dan wel als Mila wat ouder is. Geen gezeul met buggy, tas met luierbroekjes en toiletdrama's ;)

In de tussentijd genieten we gewoon weer van Disneyland Parijs!